met een 6 b potlood toonwaarden maken van 1 t/m 9 (van wit naar zwart)

 

 

 

 

de toonwaarde schaal wordt gebruikt bij deze oefening

 

 

 

 

 

een vrije teken opdracht met behulp van de voorafgaande oefeningen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Galerie de Reddingbootschuur

Kijk eens hoe deze leerling te werk gaat.

Hij heeft absoluut teken talent en hij tekent alles wat hij ziet.

Zijn manier van werken is heel bijzonder.

Hier hoef ik niets meer aan toe te voegen.

Wat een fantastische ervaring en wat een genot om te zien hoe deze jongen werkt.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dirk Bruin

olieverf op paneel

 

 

 

 

 

 

 

 

portretstudie Ger Lamerus

olieverf op paneel

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Vlielander Zeemanskoor, olieverf schets

 



 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hans Veenstra

Olieverf op paneel

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Olieverfschet voor Josephine en Harm

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik notuleer met verf en penseel deze bijeenkomst.De architect Doeke van Wieren vertelt over de nieuwbouw op de locatie Uiterton op 19 juni 2018

 

 

 

 

 

 

 

studie toonwaarden

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Alfred Blok, Olieverf op paneel

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Olieverf op paneel

 

 

 

 

Olieverf op karton

 

 

 

 

 

 

 

IJsbaan Vlieland

potlood op karton

 

 

 

gemengde techniek

 

 

 

 

 

 

 

 

olieverf op paneel 20 x 20 cm

 

 

 

 

 

 

 

Joost van Bommel in de Bibliotheek

olieverf op doek 50 x 50

 

 

 

 

 

olieverf op paneel (20 x 20)

 

 

 

 

olieverf op paneel (20 x 20)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

naar werk van Edouard Leon Cortes (foto rechts) en Pia van Mil (foto links)

 

met de value wheel/hue scanner is het mengen van grijstonen een stuk eenvoudiger

 

 

value wheel/hue scanner

 

 

 

 

 

Ger Lamerus met trekzak.

Techniek: olieverf op paneel (in grijstinten)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Vlieland, olieverf op paneel

 

 

Zonsondergang, olieverf op paneel

 

 

 

EVEN LEKKER UIT DE HOOGTE DOEN

Het leven van een kunstenaar is niet altijd eenvoudig.

Het werken op de straat levert ook hindernissen op.

Soms wil ik ongestoord werken.

Gisteren was het weer zo’n dag.

Ik begon in een Glop.

De wind nam toe en ik had moeite om op mijn kruk te blijven zitten.

En dat was nog niet alles.

Ik ontdekte een joekel van een hondendrol, vlak bij mijn voeten.

Mijn tekening was al aardig gevorderd, dus ik kon niet van plek veranderen.

 

 

Hoe halen die honden het in hun hersenen om brutaal te schijten op mijn werkplek?

Doorgaan en proberen om niet te veel letten op de omgeving.

De wind neemt steeds meer in kracht toe en de boom naast de oude schuur zwiept gevaarlijk heen en weer.

Hoe lang houdt deze prachtige schuur het nog uit?

 

 

 

Als hij maar blijft staan zolang ik ermee bezig ben anders heb ik al het voorbereidende werk voor niets gedaan.

Er kwamen weer mensen langs.

Even kijken, even een praatje maken.

Opeens was het genoeg.

Weg, weg, weg van deze plek.

Op zoek naar rust.

Even buiten het dorp zag ik een pad steil omhoog gaan.

Zal ik de vuurtoren gaan tekenen?

Is het daar rustig?

Voordat ik het wist was ik aan een zeer zware klimtocht begonnen.

Dat is op zich al heel wat maar ik had ook nog eens al mijn teken en schilderspullen bij me.

Niet nadenken, klauteren.

Ik kantelde, ik wankelde, ik zakte weg in het losse zand.

Ik kon nog net een bos helmgras vastpakken.

Bijna was ik naar beneden gegleden.

Doorgaan, nooit opgeven.

Opeens kwam ik bij een plek, die de aandacht trok.

Uitgeput, buiten adem en snakkend naar een slok water zakte ik neer op de grond.

De vuurtoren was vanaf deze plek niet meer te zien.

Maar wat ik daar vond was een geschenk.

Kan iets mooier dan het mooi is?

Wat een fantastisch uitzicht heb ik hier!

Ik bedacht me geen minuut en ik besloot om dit tot werkplek te bombarderen.

Geen mens die hier langskomt.

Geen hond die hier gaat zitten schijten.

En beneden me?

Alle mensen waren opeens piepklein.

Ik zag een piepklein scootmobieltje rijden in de Dorpsstraat.

Het was net een Onze Lieve Heersbeetje.

En de mensen, wat zijn ze klein op de fiets.

En de boot?

Een speelgoed bootje schoof over de horizon.

Madurodam, ja ik was in Madurodam beland.

Soms moet je moeite doen doel te bereiken.

Ik heb het even hoger op gezocht en de hele middag ongestoord kunnen werken.

 

 

29 september 2016

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Van tekening tot.......

 

 

 

 

 

Café Doodgewoon.

 

Vanmorgen had ik een afspraak bij de mondhygiëniste.

Voor de derde keer in korte tijd huppelde ik naar de Uiterton.

Nog even en ik kan deze plek geblinddoekt vinden.

Ik was de eerste.

Voordat ik werd geroepen snuffelde ik tussen de tijdschriften en de folders die op een klein tafeltje laten.

De Linda, wat erg.

Snel terug leggen die onzin.

Mijn oog viel op een tekst.

Café Doodgewoon (in beweging).

Dit is leuk.

Ik las:

Café Doodgewoon (de Dood met een hoofdletter) is er voor iedereen die zich wil verdiepen in thema’s rond de eindigheid van het leven.

Met andere woorden, lekker leuteren met een bakkie koffie over hoe je de pijp uit kan of wil gaan.

De bijeenkomst is gratis.

We ontmoeten u graag!

Dat klinkt goed.

Mag ik, terwijl mijn dood misschien nog niet van plan is om me te komen ophalen, er ook naar toe?

Voordat ik daar echt over kon nadenken werd ik door een leuke, jonge mondhygiëniste opgehaald.

Dit keer was het totaal niet eng.

Na een kwartier was ik drijfnat van de zoutwaterspuit behandeling.

Het water zat tot onder mijn oksels.

De hygiëniste deed haar naam eer aan.

Met een schoon en wit gespoten gebit hobbelde ik weer naar de Dorpsstraat.

Bij de bakker kocht ik een gesneden spelt puur.

Thuis maakte ik de zak open.

Ja, en toen kon ik een schaterlach niet onderdrukken.

Met de dood wil ik niet de gek steken.

Voordat je het weet, wordt hij boos en komt hij je ophalen.

Aangezien ik van plan ben om 150 jaar oud te worden, moet ik voorzichtig zijn.

Maar dit brood moet het mij niet kwalijk nemen om er hard en onbedaarlijk om te lachen.

Wat was er nu zo leuk aan het kersverse lekkere brood van bakkerij Westers?

Nou, kijk maar naar de foto.

Tijdens het rijzen is er lucht ontstaan tussen de korst en het brood.

Daar waar brood had moeten zitten, zit niets.

Gebakken lucht.

Door de vormen die zijn ontstaan lijken de boterhammen op handtasjes.

Geweldig.

Als ik een bezoek ga brengen aan Café Doodgewoon (in beweging) neem ik mijn nieuwe brood hand tasje mee.

Laten we pret maken en lachen om de leuke kant van het leven.

Voordat je het weet ben je in Café Doodgewoon (helaas niet meer in beweging).

Fijn weekend.

 

Zaterdag 19 september 2016.

 

 

 

 

TANDARTS

Vandaag moest ik weer naar de tandarts.

Voor een behandeling.

Boren, restaureren, plamuren en redden wat er te redden valt.

Het verval.

In mijn hoofd verval ik niet maar in werkelijkheid baant de slijtage zich een weg.

Dit proces kan ik niet tegen houde.

Gelukkig is de tandarts vriendelijk.

Gelukkig schrikt de tandarts niet van het ouder worden.

Hij stelt me gerust.

Als een patiënt tegen hem zegt, dat hij zenuwachtig is, dan antwoord hij: zolang ik niet nerveus wordt, is er niets aan de hand.

En daar verschijnt de injectienaald.

Die gaat langzaam maar zeker naar de plek des onheils.

Ik knijp mijn ogen dicht, ik wil niet met het moment geconfronteerd worden dat de naald mijn tandvlees in schuift.

Alsof ik dat met dichtgeknepen ogen kan ontwijken.

Ik voel niets, de angst is erger dan de pijn.

Dan volgen er geluiden die alles behalve prettig zijn.

Ik zie een witte snoet, een glimmende bril, een kunststof handschoen, een felle lamp.

Af en toe veegt de zorgzame assistente het rondspattend water van mijn wang.

Ik voel niets, maar mijn hele lijf staat strak van de zenuwen.

Want, elk moment kan het zeer gaan doen en dat probeer ik op de vangen met strak gespannen spieren.

Hoe dom kan je zijn.

Eindelijk, het boren houdt op.

De brokstukken vind ik her en der terug onder mijn tong, langs mijn kiezen en achter in mijn keel kriebelt er ook van alles.

Dan komt het restauratie vakwerk.

Af en toe hoor ik een piepje.

Tussen de piepjes door vertelt de tandarts over heerlijke taart en lekker eten.

Ik kan niets zeggen.

Nog even en de klus is geklaard.

Een beetje schuren, een beetje plamuren en de kies is weer gerepareerd.

Opgelucht spring ik uit de stoel.

In de wachtkamer hangt een spiegel.

Ik wil mijn lippen stiften.

Er ontstaat een lachbui.

Deels omdat de zenuwen achter de rug zijn en deels om de gekke gezichten die ik trek omdat de verdoving nog niet is uitgewerkt.

Ik zie er uit als de klokkenluiden van de Notre Dame.

De lippenstift zit tot bij mijn neus.

En wil ik iemand een kus geven?

Onmogelijk!

Wat ik ook doe, een kusmondje zit er even niet in.

En thuis wil ik een deuntje fluiten bij de pianoklanken van Schubert.

Gaat niet.

Er komt alleen maar lucht uit mijn mond, van muziek klanken is geen sprake.

Straks ga ik eten.

Met mijn pas gerestaureerde kies.

O nee dat mag niet van de tandarts.

De kans dat ik op mijn wang bijt is groot.

Het valt niet mee.

Met 30 graden zweten bij de tandarts, niet kussen, niet fluiten en ook niet eten.

Maar ik kan weer een poosje mee.

 

 

Woensdag 14 september 2016.

 

 

 

 

Van de Glop in de Nicolaaskerkkerk.

 

De zon schijnt nog steeds en voor mij is er volop gelegenheid om buiten te werken.

De tekening, die ik een paar dagen geleden maakte, kan nu verder worden uitgewerkt.

In dit stadium houd ik me uitsluitend bezig met licht en donker.

Het potlood heb ik omgeruild voor een tube zwarte en witte olieverf.

De schuur geeft me in de vroege ochtend schaduw, dat is erg vriendelijk van de oude muur.

We hebben dan ook vriendschap gesloten.

De muur heeft aanspraak (dat komt niet vaak voor) en ik heb er heel veel steun aan.

Lukt het even niet dan is het mijn klaag muur en gaat het als een speer dan sla ik van pure vreugde op zijn oude schouderstenen.

 

 

Het is een oude, wijze muur, waar je alles aan kunt vertellen.

Er hoort ook koffie bij en dit keer trakteer ik mijzelf op een gevulde koek.

Het is een echte aanrader, buiten werken.

Er snuffelen honden aan mijn verf, er rijden auto’s over mijn kwasten en je wordt voortdurend van je werk gehouden door Vliekunstliefhebbers.

Ik moet snel doorwerken want de zon draait vrolijk door.

Die wacht niet tot mijn grijs toon klusje is voltooid.

Dit keer stond er een auto heel dicht bij mijn werkplek geparkeerd.

Ik kon mijn schilders poetsdoek er overheen hangen.

Handig.

Zo kan alles gebruiken.

Het gevaarlijke elektriciteit kastje op de hoek is mijn aanrecht.

Daar staat de koffie en de vaat.

Als het zwart wit klusje af is dan ga ik naar de kerk.

 

 

Dat is FEEST.

Daar kan ik ongestoord doorwerken.

Daar klinkt pianomuziek.

Daar valt het zonlicht zo prachtig naar binnen.

Daar schijn een wonderlijk licht (uit de hemel) op de grenzeloos mooie preekstoel.

Hier is heerst een serene rust, hier is een ongrijpbare schoonheid, hier is alles heilig.

Hier praat je niet, hier ga je fluisteren.

In de Nicolaaskerk is het zo overweldigend mooi en stil.

Ik begin met het tekenen van de preekstoel.

De zon schijnt op de gouden ‘staf’ die door dit licht er nog mooier uit komt te zien.

Het is moeilijk om alles in goed perspectief te vangen.

Wat een Godsgeschenk om hier te (mogen) werken.

De tekening is bijna voltooid.

 

 

Dankbaar loop ik de kerk uit.

Dankbaar voor alles.

Werken op Vlieland is een geschenk uit de hemel.

 

Maandag 12 september 2016

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De zon brandt op mijn rug.

Eigenlijk is het te warm om lang op een plek te blijven zitten.

Er is weinig wind.

Ik ga niet verder voordat de tekening er goed op staat.

Het gaat vandaag niet van een leie dakje.

De lijnen willen er niet (goed genoeg) op.

Het potlood wil zo graag een dagje vrij.

Mijn gommetje smeekt om een dagje strand.

Mijn liniaal zeurt al een uur om een ijsje.

En mijn rug wil maar een ding, schaduw.

Maar soms moet je hard zijn.

Niet toegeven aan, ik wil zo graag.

Doorgaan en nooit opgeven.

Na verloop van tijd verdwijnen alle neejen, niet goed genoegen, te groten, te kleinen, te hogen en te lagen langzaam maar zeker naar de achtergrond.

De jaatjes en de gaat lukketjes en de hij gaat goedjes krijgen de overhand.

Het joeperdepoepie gevoel wint terrein.

Om kwart over drie staat de tekening er op.

Er vliegt een meeuw voorbij.

Die werpt een blik op het resultaat.

Ik heb nog nooit een meeuw zo hard horen schreeuwen.

Ik ga er vanuit dat het een schreeuw van goedkeuring was.

Nu ga ik een cappuccino drinken.

In de schaduw.

Daarna ga ik met mijn gommetje naar het strand.

En mijn liniaal trakteer ik op een ijsje.

Het leven van een kunstenaar is nooit saai.

 

31 augustus 2016.

 

 

 

 

 

SPANNING LEVENSGEVAARLIJK

 

Ik leun tegen een oude stenen schuur muur.

Een elektriciteit kast ernaast met een sticker erop: spanning levensgevaarlijk.

In de aangrenzende tuin gaan de gesprekken over the great wide open.

Het gaat op dit moment nergens anders over.

Ik probeer een Glop te vangen met een potloodje op een wit vlak.

En ik raak steeds meer verstrikt in de regels van het perspectief.

Er klopt niets van de tekening.

Gommetje.

De zon draait de Glop in en ik schuif langzaam maar zeker uit de schaduw.

De temperatuur loopt aardig op.

Hoe krijg ik de schets weer goed?

Opeens piept er een groene tuindeur open en een poes glipt de Glop in.

Doorwerken.

Om vier uur slaak ik een zucht van verlichting.

De schets is gelukt.

De aanhouder wint.

Het is doodstil op deze plek.

Ik schrik dan ook enorm van een vreemd geluid dat snel mijn kant op schuift.

Het was het geluid van een schuivende plastic tas van Shoeby, jouw personal shopper.

Deze werd door een windvlaag over de stenen geschoven.

Deze tas heb ik ernstig toegesproken en hij heeft me beloofd om dit nooit meer te doen.

Verder was en er geen spanning of iets gevaarlijks te ontdekken in deze rustieke tekenglop.

 

1 september 2016

 

 

 

 

 

 

TANDARTS

Er stond een afspraak in mijn agenda.

31 augustus- 10.00 uur, tandarts.

Op zich al geen pretje, en dit keer voor het eerst op Vlieland.

Boslaan nummer 1.

Waar moet ik zijn?

Ik liep via de hoofdingang de Uiterton binnen.

Boven een onbemande (onbevrouwde) receptie hingen allemaal bordjes met pijlen erop.

Tandarts, met twee pijlen naar links.

Geen mens te zien.

Ik liep door een gang en ik kwam in een ruimte terecht die helemaal niets te maken had met de tandartspraktijk.

Ik las de kleine bordjes op de deur:

Schoonlinnenkamer

Vuillinnenkamer

Zeepopslag

Dames heren kapsalon

Nog steeds niemand te zien.

Doorlopen.

Allemaal gesloten deuren.

Eindelijk, een bordje tandarts.

Er klonken stemmen achter de deur.

Aankloppen?

Nee, niet doen !

Twee stappen verder was de wachtruimte.

Witte kunststof stoeltjes en een grote ‘plantenbak’.

Tegenover de stoeltjes stond een groot looprek.

Ik plofte neer in een wit stoeltje.

Waarom was ik zo zenuwachtig?

Er klonken nare geluiden de wachtkamer binnen.

Er werd geboord, gesleuteld en gespoten.

Geluiden die de zenuwen nog meer tergen.

Tekenen, ga tekenen dan vergeet je de enge dingen even.

Maar dat viel tegen, het zweet brak me uit en het tekenen ging niet lekker.

Maar kijk eens wat een onderwerp!

Een wit kunststof stoeltje met een troosteloze plantenbak.

Takken, een bosje mos, een paar ballen, een sprietje riet en een bosje niets.

Troosteloos.

Dan zwiept er een deur open.

De tandarts komt me ophalen.

En waarom ik nu zo zenuwachtig was?

Nergens voor nodig.

Op Vlieland is er een vriendelijke tandarts die me vertelde dat alles er prima verzorgd uit zag.

En even later huppel ik door de gangen van de Uiterton weer naar buiten.

Ik ging nog even langs de schoonlinnenkamer, ik wierp een blik in de vuillinnenkamer en ik gaf een scootmobiel een schouderklopje.

Een mens lijdt vaak het meest, voor het……….

 

31 augustus 2016.

 

 

 

 

 

 

 

Op Vlieland staat een huis.

Potlood

 

 

BIJ BAKKERIJ WESTERS

 

 

 

 

Ik trek een nummertje uit de nummertjesautomaat.

De snijmachine draait op volle toeren.

Dat is dan twee euro vijf, hebt u er misschien vijf eurocent bij? Nee?, dan doen we het zo.

Nummer 77.

Niemand nummer 77?

Nummer 78.

Ja.

Nummer 78 wil graag een gesneden zeebonk.

Een klein kindje telde met haar kleine wijsvingertje de slagroomtaartjes achter het beslagen glas van de vitrinekast.

Nummer 79.

Nummer 79 weet het nog niet en gaat in overleg met haar vriendin.

Die of die?

Twee of drie?

Is dat genoeg, denk je?

Nummer 80.

Een man op teenslippers slentert op mijn gemakkie over de zwart witte tegelvloer.

We kunnen hier ook schaken.

Nummer 81.

Welk speltbrood wilt u, puur?

Doe maar een puur, een hele, gesneden graag.

Nummer 82.

Nummer 82 is aan de beurt en vergeet heel even dat er nog heel veel mensen achter haar staan.

Ze wijst naar een taartje en ze vraagt wat er allemaal in zit.

De verkoopster legt het haar uit en ze vertelt er ook bij dat ze heerlijk zijn.

Bij de derde ‘en wat is dat’ beginnen mensen achter haar te schuifelen op teenslippers, blote voeten en sportschoenen.

Het nummer apparaat zwijgt.

En na 8 x ‘en die dan’ horen we eindelijk, doet u maar twee van die en drie van deze.

Er golft een zucht van verlichting door de heerlijk geurende bakkerij.

Nummer 83.

Een man wijst naar een brood.

Als hij nou ook maar niet gaat vragen wat er allemaal in zit.

Gelukkig, geen vragen.

Een waldkorn de luxe schoof richting snijmachine.

Nummer 84.

Een man stoot zijn vrouw aan.

Jij bent.

Nummer 85.

Opa legt aan zijn kleinkind uit, zijn ze bij nummer 100 dan beginnen ze weer helemaal opnieuw.

Het kleine kind kijkt naar het kleine nummerkastje boven de deur.

Dan gaat de zoemer weer.

Nummer 86.

Dat ben ik, ik ben vandaag nummer 86.

Een heel gesneden spelt puur.

Buiten zitten mensen op een bankje.

Ze halen iets uit een krakend papieren zakje.

Lekker he.

Ik ga er zo nog eentje halen.

Een man loopt met een grote taart doos de winkel uit.

Hij zegt tegen zijn zoontje: we moeten heel goed sturen, anders gaat de taart kapot.

Wat moet Vlieland zonder bakkerij Westers?

 

Zaterdag 27 augustus 2016.

 

 

 

 

 

 

 

     pentekening, Wad Vlieland

 

 

 

 

 

Nicolaaskerk, Vlieland. olieverf op paneel

 

 

 

Nicolaaskerk, Vlieland.pentekening

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

zelfportret

 

Glop, Vlieland

Olieverf op paneel

 

 

Glop, potlood

 

 

 

 

 

 

 

 

Vlielands muzikant, schilder, dichter en fotograaf Ger Lamerus

Olieverf op paneel. (20 x 20 cm)

 

 

 

Wijk bij Duurstede

Olieverf op doek (50 x 50 cm)

 

 

 

Aspa vloer

Olieverf op doek (1 x 1 mtr)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

GLAS SPIEGEL

GEMENGDE TECHNIEK OP PANEEL

 

 

 

 

 

 

 

ZONNEBLOEM

GEMENGDE TECHNIEK OP DOEK (1 X 1 MTR)

 

 

 

 

 

‚Äč

 

 

 

 

 

Schilderen in Zuid Frankrijk.

 

 

 

 

Bushalte

Olieverf op doek

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Schets in twee seconden.

 

 

 

 

 

Terrasje

 

 

 

Op de dijk.

 

 

Rabobank

 

 

Tekenen in een Glop.

 

 

 

 

 

 

 

Zeilboot op het Wad

 

 

 

 

Dorpsstraat

 

 

 

Als de avond valt op Vlieland.

 

 

 

Als de avond valt. Vlieland.

Olieverf op paneel (20 x 20)

 

 

BLAUWE JASJES

Opeens zie ik een blauw jasje voorbij komen.

In een Glop.

Een blauw jasje.

In de Dorpsstraat.

Een blauw jasje.

Bij bakkerij Westers.

Een blauw jasje.

Bij de drogist.

Een blauw jasje.

 

 

De jasjes gaan allemaal dezelfde kant op.

Daar weer een.

En daar nog een.

Alle jasjes hebben ook een tasje.

Een schoudertasje.

Het ene jasje heeft een grote witte bas.

Het andere jasje heeft een trommel.

Ik zag ook een blauw jasje met een trompet.

En er liep een jasje met twee koperen herrie schop deksels.

Ik loop, nieuwsgierig, achter de blauwe jasjes aan.

Waar gaan al die jasjes naar toe?

Kijk, daar gaat er weer een!

En daar, nog eentje.

 

 

Het zijn er opeens heel veel.

Ze gaan naar het Havenplein.

Daar klitten ze bij elkaar.

Ze praten.

 

 

 

Ze kijken om zicht heen.

Ze kijken op de klok.

Dan opeens klinkt er een toeter.

 

 

De toeter toet en de jasjes halen iets uit hun tasjes.

Dan roept een van de blauwe jasjes iets.

Het is het opperhoofd van de blauwe jasjes.

Hij roept heel hard:

‘Een, twee, drie’

De blauwe jasjes pakken hun instrument en dan…….

Dan maken ze muziek.

Ze spelen hele aanstekelijke muziek.

Mars muziek.

 

 

De bas bast.

De saxofonist saxofoont.

De trommelaar trommelt.

En de man met de koperen deksels, dekselt er flink op los.

Mijn voeten gaan kriebelen.

Mijn heupen gaan jeuken.

Mijn lippen willen fluiten.

Bij de officiële opening van het Havenplein op Vlieland maken de blauwe jasjes muziek.

 

 

Het Vlielands Fanfarecorps zorgt voor een feestelijk tintje.

Wat zeg ik?

Het Vlielands Fanfarecorps zorgt voor een FEESTLIJKE TINT.

Zonder fanfare zou deze gelegenheid niets, maar dan ook niets voorstellen.

Zonder muziek zou deze plechtigheid onopgemerkt voorbij gaan.

Wat een feest.

En wat een sfeer weten deze blauwe jasjes met allemaal dezelfde tasjes en allemaal verschillende instrumenten op het eiland te toveren.

En als de ceremonie is afgelopen dan verdwijnen alle blauwe jasjes weer.

Dan is er geen blauw jasje meer te bekennen op Vlieland.

 

 

 

 

 

 

 

       

 

 

Het is elke week feest als de Drumbandschuur op Vlieland is geopend.

 

 

 

 

 

 

 

 
 
 
Gefotografeerd bij een zeldzaam mooie zonsondergang.
De Blokarters gaan naar huis.
Blokarten is een van de sportieve activiteiten op het strand van Vlieland. Blo(w)karters zijn driewieler buggy's met zeil. Ze kunnen een snelheid van 10 tot 70 km per uur halen.

 

 

 

 

Nummer zes en twintig.

Ik wandelde door een prachtig bos.

Opeens viel mijn oog op ‘iets’ in een boom.

 

 

Nieuwsgierig kroop en sloop ik door takken en doornstruiken.

Dichterbij, steeds dichterbij.

Klimmen.

Hoger en hoger.

 

 

Nestkastje nummer 26 schreeuwde om aandacht.

 

 

 

 

Heel voorzichtig tilde ik het dakje van het nestkastje op.

En wat was mijn beloning?

Kan iets mooier dan het mooi is?

 

 

 

 

 

 LANG LEVE DE LENTE OP VLIELAND

 

 

 

GEWELDIG

Vanavond hebben Gerard Wortel en Bas van Waard in mijn werkruimte een prachtig concert gegeven.

GERARD WORTEL draait er niet omheen (liedjes / kleinkunst) hilarisch – diepgaand - absurd – ontroerend.

Morgenavond treden ze op in Podium Vlieland.

Vanavond heb ik intens kunnen genieten van deze geweldige muzikanten.

Ik voel me dan ook zeer vereerd dat ik deze muziek van zo dichtbij heb kunnen bewonderen.

Gerard en Bas, dank jullie wel voor de prachtige muziek.

Deze muziek en vooral ook de teksten raken me tot in het diepst van mijn  ziel.

Wat een cadeautje, wat een wonderlijke en geweldige vrijdagavond op Vlieland.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Voordat de dag overgaat in de nacht, maak ik nog even een potloodtekening op de dijk.

De meeuwen schreeuwen, de merel fluit, de koekoek koekt.

Met de kleuren en de geuren aan het Wad word ik langzaam maar zeker ingespoten met een zoet vergif.

 

 

HET FLUITEKRUID DRAMA.

Vanavond ontdekte ik iets schokkends.

Vanavond kreeg ik een klap in mijn gezicht.

En dat niet alleen, de grond werd onder mijn voeten weg getrokken.

Ik verheug mij elk jaar weer op het bloeien van het fluitenkruid.

Een jaar lang kijk ik reikhalzend uit naar deze heerlijke tijd.

Want, wat is er mooier dan bloeiend fluitenkruid in het voorjaar?

Op Vlieland heb ik een prachtige plek ontdekt in het bos, waar het fluitenkruid bloeit zoals in een sprookjesboek.

Elke avond kuier ik langs het prachtige gewas en dan laat ik die heerlijke geur door mijn neusgaten stromen.

Dan zweef ik over het zachte bospad langs witte wolken van duizenden kleine witte bloemetjes.

Dromen langs het fluitenkruid.

Het kruid dat fluit en het fluit dat keihard kruid.

Kan iets mooier dan het mooi is?

En wie gelooft mij als ik vertel wat ik vanavond met eigen ogen heb gezien?

Op de plek waar het fluitenkruid op zijn mooist, op zijn hoogst en op zijn geurigst is.

Op de plek waar het voorjaar op zijn voorjaarst is.

Ja, op die plek waar ik me het hele jaar op heb verheugd, naar uitgekeken, daar heeft zich een drama voltrokken.

Iemand heeft met grof geweld een einde gemaakt aan een pril en prachtig stukje lente geluk.

Iemand heeft met een vreselijke machine het fluitenkruid stuk geharkt, weg gerukt, vernietigd, gemaaid, verpulverd.

De zee van witte wolken en zoete voorjaars geuren is veranderd in een kaal slagveld.

Wie verzint er nu zoiets?

Het stond nog maar net in bloei!

Het stond helemaal niemand in de weg!

Waarom gaat iemand met een machine een breed pad aanleggen in een bos waar geen mens te bekennen is?

En waarom schiet hij met vernietigend geweld het mooiste stukje Vlieland aan flarden?

Wie o wie heeft dit op zijn geweten?

Het mooiste van het mooiste is met de grond gelijk gemaakt.

En het fluitenkruid was nog helemaal niet klaar met fluitenkruiden en met geuren verspreiden.

Verbijsterd liep ik langs de ravage en ik kon mijn ogen niet geloven.

Ik moet een jaar lang wachten voordat ik dit moois weer te zien krijg.

Waar is dit goed voor?

Wat heeft dit voor nut?

Ik heb alleen de foto's nog.

 

 

  

 

 

  

 

 

 

Ondegaande zon op het strand van Vlieland (17 mei 2016)

 

Zilvergrijs op tweede Pinksterdag.

Vlieland

 

 

 

Hoe toiletpapier een leuke ontmoeting tot stand kan brengen.

Vanmorgen werd er op mijn  kamerdeur geklopt.

Een vrouw kwam vragen of ik toiletpapier had.

Genoeg.

Ik gaf haar een rol en ze verdween weer.

Om vier uur vanmiddag kwam deze vrouw mijn werk ruimte binnen gelopen.

Ze zette een grote doos met boodschappen op de tafel.

Die kreeg ik van haar cadeau als dank voor de toiletrol.

Daar was ik heel erg blij mee.

Als kunstenaar leef ik van een piepklein budgetje.

Ik klaag niet, het is een keuze maar luxe kan ik me niet permitteren.

Kijk eens naar de foto en zie wat ik allemaal van haar kreeg !!!

Geweldig, voor zoveel geld aan boodschappen.

Ik legde haar uit wat ik op Vlieland aan het doen ben.

Werken aan mijn derde boek, werken aan het verbeteren van mijn (schilder) technieken, les geven aan kinderenen en mensen aanmoedigen om gebruik te  maken van hun creativiteit.

Ik liet haar mijn schilderijen zien en ze was zeer belangstellend.

Haar naam is Paulien en ze is redacteur van het programma Klasgenoten.

In de laatste uitzending is Bojan op een prachtige manier in beeld gebracht.

En zo maak ik kennis met mensen die ik normaal gesproken nooit zou ontmoeten.

 

 

 

 

 

De leerlingen bedachten zelf een oplossing voor het overtrekken van de tekening.

Het raam van de klas werd als lichtbak gebruikt.

Geweldig.

Dit is creativiteit.

Ze gebruiken de middelen die binnen handbereik liggen.

 

 

 

 

Creatieve les op basisschool de Jutter

Donderdag 12 mei heb ik les gegeven aan groep 7 en 8 van de basisschool De Jutter op Vlieland.

Zevenentwintig leerlingen hebben onder leiding van meester Cees Visser opdrachten uitgevoerd.

Deze les bestond uit het oefenen in toonwaarden.

Niet alleen de muziek kent tonen maar ook in de teken- en schilderkunst is het bepalen van een toonwaarde van groot belang.

De leerlingen kregen de opdracht om 9 verschillende toonwaarden te maken.

Van helder licht naar zwart.

Het materiaal: potlood en gom.

Daarna volgende de tweede opdracht.

Alle leerlingen kregen een zwart wit foto van Vlieland (het Wad in avondschemering).

Ik verzocht hen om deze foto na te maken.

Ze konden nu aan de hand van het toonwaarde schema bepalen waar het licht was en waar donker.

Het was verbluffend om te zien hoe geweldig deze opdracht werd uitgevoerd.

Er werd keihard gewerkt en ze bedachten oplossingen voor problemen die ze tegen kwamen.

‘Mag ik de foto tegen het raam hangen en deze dan overtrekken op mijn tekenpapier?’ vroeg een leerling.

Natuurlijk mag dat.

Thuis heb ik een tekentafel met een glasplaat en deze leerling bedacht iets heel simpels.

Maak gebruik van het licht van buiten en gebruik het raam als lichtbak.

Fantastisch!

Binnen een paar minuten waren alle leerlingen op zoek naar ramen en ze waren heel druk bezig om de opdracht zo goed mogelijk uit te voeren.

Na afloop ontving ik al hun tekeningen.

Het is indrukwekkend om te zien hoe er op heel veel verschillende manieren is gewerkt.

En vooral, ze hadden er veel plezier in.

Dit was een heel leerzame middag.

Niet alleen voor de leerlingen maar ook voor mij.

Volgende week gaan we met een nieuwe opdracht aan de slag.

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

Met een potloodje in de thuin van Betzy Akersloot-Berg.

Museum Tromp's Huys, Dorpsstraat 99. 8899 Vlieland.